Friday, December 3, 2010

මගේ නැවතුම…

ඇකේෂියා
මා හදිසියේම අවදි වූයේ උගුර වියළීමෙන් දැනුන අපහසුතාවයකිනි. යහන අද්දර වු කුඩා මේසයේ වූ වතුර වීදුරුවට අත යා කළ මා ඉන් උගුරු දෙක තුනක් පානය කර නැවත නිදන්නට අනෙක් පස හැරුණෙමි.
ඔහු යහනට ආවේ කොයි වෙලේ දැයි මම නොදනිමි. ඉතා සීරුවට උස් පහත් වන ලය නිසා ඔහු ගැඹුරු නින්දක සිටින වග මට වැටහුනී. අපමණ සැනසිල්ලකින් නිදන ඒ සොඳුරු ප්‍රතාපවත් පිරිමි කම උතුරන මුහුණ දෙස බලාගෙන සිටියදීම මම අතීතයට ගමන් කලෙමි....
රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු අප නිදන කුටියේ උසැති වීදුරු ජනේලය අසළ වූ විශාල හාන්සි පුටුවට වී සිගරට්ටුවක් දල්වා ගෙන පැයක් හමාරක් අඳුර දෙස බලාගෙන කල්පනා කිරීමේ ඔහු සතු පුරුද්ද මා මෙහි ආ මාස හය තුළ එක රැයකදී වත් ඔහු මඟ හැරියේ නැත. මුළදී මා ඒ පිළිවෙත ගැන කෝප වුවත් කල් යත්ම මාද එවන් අවස්තාවක ඔහු අසළ බිම වාඩිවී ඒ දෙපා වල මගේ හිස සතපා ගෙන ඔහුගේ ඒ නිහඬ ආශ්වාදයට එක් වන්නට හුරු වූයෙමි. එවිට ඔහු සිගරට්ටුව එක අතකට ගෙන අනෙක් අත මා හිසකෙස් අතරින් යවා සීරුවට හිස පිරි මදින්නට පටන් ගනී. ඒ ඇඟිලි තුඩු මගේ හිසේ මුල සිට අග දක්වා සෙමින් ඇදී යන ඒ අප්‍රමාණ සුවයට ලොබ බැඳී මගේ දෙනත්ද ඉබේ පියවී නිදි සුවය මා සොයා එන්නේ මටත් නොදැනීය.
    “ඒයි කෙල්ල, ඇඳට ගිහින් නිදා ගන්න.”
එසේ මා යන්තම් නිදි ගත් මොහොතක මගේ කෙස් වැටිය යන්තමට ඇඳ ඔහු අණ කරයි. මම ඔහුගේ දනහිසේ නිකට රුවාගෙන ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලා ඉන්නට විමී. ඔහුටම ආවේණික ක්‍රමයකට දුම් වැටිය අල්ලාගෙන හිස් අවකාශයට දුම් වලලු පිට කරමින් ඔහු දුම් වැටිය උරණ විලාසය බලා ඉන්නට අපූරුය. එවිට ඔහුගේ ඈත රුඳි දෙනෙත් වල දිලෙන ගැඹුරු නිසන්සල දිස්නය දෙස බලා සිටින මා තවත් දහස් වාරයකින් ඔහු හට බැඳී යයි. දෙමව්පියන් විසින් මට යෝජනා කල මොහුව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට මෙම දුම්බිමද මා ප්‍රබල හේතුවක් කරගත් අයුරුද, මගේ අකමැත්ත නොතකා මොහුට මා විවාහ කර දුන් පසුත් ඔහු රිදවන්නට මා ඔහුගේ සිගරට් රඳවනයන් සුණු විසුණු කර දැමූ අයුරුද සිහිවී මට සිනහා නැගුණි. මා කළකෝහාලයක කරමින් රණ්ඩුවකට හේතු සොයමින් පිස්සයක සේ දුව පැන ඇවිදින ‍වෙලාවක ඔහු නිහඬවම මා මඟ හැරියේය. විවාහක ස්වාමියා ලෙස කිසි දිනෙකත් ඔහුට මගේ පහස විඳින්නට අත් නොහැරියෙමී. මට අවශ්‍ය වූයේ ඔහුව කෝප කර ඔහුට මා එපා කර මේ විවාහය කටුගා නැවතත් දෙමව්පියන්ගේ තුරුළට පැන ඔවුන්ගේ සුරතලිය වීමටයි. මගේ කිසිඳු කෲර පිළි වෙතකට ප්‍රතිචාර නොදැක්වූ ඔහු නිහඬ පර්වතයක් සේ නොසැලී උන්නේය.
ඉඳින් මම මෙලෙක් වන්නට පටන් ගතිමි. මගේ දරුණු පිළිවෙත් වෙනස් විය. මේ වහල යට ඔහුට මගේ අතින් ආහාර පිසෙන්නට විය. බිරිඳක් අතින් තම ස්වාමියාට සිදු විය යුතු සියලු යුතුකම් වගකීම් මා අතින් නොපිරි හෙලා ඉටු විය. කාලයාත් සමඟ මාහට නැවත ගෙදර යාමේ අවශ්‍යතාවය නැවත නොදැනෙන්නම මා සම්පූර්ණයෙන්ම ඔහුගේ අනන්ත ආදරයට නතුවී සිටියෙමි.
මේ මාස හයක කාලයට අප අතර වැඩි කතා බහක් නොවුනද ඔහුත් සමඟ අවුරුදු හයක් එකට ජීවත්වූ පළපුරුද්දෙන් සේ මම ඔහුව වටහා ගෙන සිටියෙමී. ඔහුගේ සැම තනි ඉරියව්වකම අරිථය මම දනිමි. ඔහුගේ සෑම බැල්මකම සැඟවුන කතාව මම එක වරම තේරුම් ගන්නට හුරු වුයෙමි. වචන අඩුවුවද අප අතර දහසක් කතා හුවමාරු විය. ඔහුගේ සොඳුරු ග්‍රහණයට මා අසු කරගන්නා සෑම මොහොතකම සිහින ලොවක මා අතරමන් කර දමා එන අරුම පුදුම ඉන්ද්‍රජාලිකයා ඔහුය. සැමදා නිදන්නට වන් කල්හි මගේ ගෙලෙහි මුහුණ සඟවා මා තදින් බදා ගන්නා පුරුද්දක් ඔහු සතුය. ඔහු වන් ප්‍රතාපවත් පිරිමි ආත්මයක්, අම්මාගේ තුරුල්ලේ නිදන කුඩා දරුවෙක් මෙන් මට තුරුවී නිදන කල්හි මහත් වූ දයාවකින් මා සිත පිරි යයි. දෑත් බදා අල්වා ගත නොහැකි වුවද මම හැකි තරම් මගේ කූඩා දෑත් ඔහු වට යවා ඒ හද ගැස්ම මට දැනෙන තරමට ඔහුව මාවෙතට ළං කර ගතිමි. යෝජිත විවාහයන් කෙරෙහි කිසිදා විශ්වාසයක් නොතැබූ මා වෙනත් කිසිවෙකු හා පෙම් සබඳතාවක් මුල් කර විවාහ වූවත් ඔහු, නුඹ තරම් මාගේ ආත්මයට කාවැදුනු පුද්ගලයෙකු නොවන බව මට ප්‍රත්‍යක්ෂය.
නුඹ, නුඹේ දුම්වැටිය, නුඹේ නිහඬ නිසල පිළිවෙත, කෝප වූ කල්හි වචනයක් වත් පිට නොකර මා වෙත හෙලන සැර බැල්ම, නුඹේ දැඩි නොසැලෙන සුළු පිරිම කම, මට කුඩා දැරිවියකට මෙන් සළකන ආකාරය, ආදරයේ උපරිමටයේ තනීවූ මොහතක මගේ දෙසවනට මුමුණන නුඹේ සොඳුරු කෙඳිරිලි, මා අවනත නොවන මොහොතක නුඹ දොටන ඇවිටිලි බස්, නුග රුක් සෙවනක් සේ මා ආරක්ෂා කරන අයුරු හා තවත් ගොනු කර ගත නොහී හේතු අප්‍රමාණයක් නිසාවෙන් මට නුඹ මහත්වූ වස්තුවක් සේ දැනේ. නුඹේ යෝධ ආත්මයේ සෙවනැල්ල යටට වී සුවසේ වැඩෙන සමනළියක් වන් මට නුඹ විඳින්නට මේ මුළු ආත්මයම මදි වනවා ඇත. නුඹ මට දේවදූතයෙකු විසින් අහඹු ලෙස පිරිනමන ලද ත්‍යාගයකි.
විශාල බිත්ති ඔරලෝසුවේ අලුයම දෙක නාද වූ ශබ්දය මම ගැස්සී ගියෙමි. ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලා සිටියදීම කාලය ගෙවී ඇත. කාමරයෙන් පිටත කඩා හැලෙන මහ වරුසාවේ ශබ්දය සිත නිවන සුළුය. වර්ෂාවෙන් ඇතිවූ තද සිතල නිසාවෙන් නැවතත් පොරෝනය ඇතුළට ගුලි වන්නට වීමි. මාගේ දැඟලිල්ල නිසා අවදි වූ ඔහු මදක් හිස ඔසවා බලා මාගේ බඳ වටා අත යවා මා ඔහු වෙතට ඇද ගෙන ඒ ළයට මා තුරුල් කරගත්තේය.
    " මොකද මේ මහ රෑ ඇහැරගෙන "......
    " වැස්ස! ඇහෙනවද"......
    " හ්ම්, මාවත් ඇහැරෙව්වා නේද, දැන් මටත් නිදි මත නෑ".....
    ඒ මුවග රැඳුණු මදහසටත් අඬවන් බැල්මෙත් වූ ආරාධනාව මම වටහා ගතිමි.. මම නොදොඩා සිනාසීමි..
    ඊළඟ මොහොතේ ඔහු, මාව ඒ දැවෙන උණුහුමට යට කර ගත්තේය.......

Friday, September 24, 2010

සයුරු තෙර, නුඹ හා මම


සිහිල් දිය බින්දු මගේ දුහුල් රෑ ඇඳුම තෙත් කරගෙන පිට දිගේ ගලන අයුරු මට දැනේ. තව මොහොතකින් ඒ දිය බින්දු සියල්ල අවකාශයට වාෂ්ප වී යනු ඇත. මම නැවත හැරී ඒ කුඩා නිදන කාමරය සිසාරා නෙත් හෙළුවෙමි. ඔහු තවමත් නාන කාමරයේ විය යුතුය.

නැවත හැරුණු මා දෙනෙත ඉදිරියේ අඳුරේ ගිලී දිලෙන මහ සයුර රඟදෙයි. අඳුර මැද්දේ වුවද සයුරු රළේ සුදු පෙන කැටි වලට මගේ දෙනෙතින් වසන් වී සිටිය නොහැකි විය. තානායමේ වැට අද්දර පහන් කණුවල මලානික එළිය මුහුදු වෙරලේ තැවරි හිතට අමුතුම දුක් බර ගතියක් ගෙන ආවේය. ඈත ක්ෂිතිජ ඉමෙන් සඳමෝදු වී ගෙන එන්නේ තව සුළු මොහොතකින් ඇගේ සෞම්‍ය එළියෙන් මුළු සයුරු තලයම ඒකාලෝක කරන්නට යන බව කියා පාමිනි.
මධු සමය ගත කිරීමට සයුරුතෙරේ පිහිටි මෙම නැවතුම් හල ඔහුට යෝජනා කලේ මාය. සඳ එළිය, සයුර , මුහුදු රළ හඬ , මුහුදු සුළඟ..... ඔහුගේ ආදරයට පසුව මා උමතු කරන්නට හපන් තවත් සොඳුරු සුසංයෝගයන්ය. කුඩා කළ පටන් මා මුහුදට මුහුදු වෙරළට ආදරය කෙරුවෙමි. වැඩිවියට පත් වූ පසුත් මේ මොහොත දක්වාත් ඒ ඇල්ම මාතුල නොනැසී පවතී.

මුහුදේ දිය නෑමට අවස්ථාවක් ලද හොත් මා එය ප්‍රතික්ශේප කලේ නම් ඒ කලාතුරකිනි. මගේ සගයින් දියට බැස කෙළි කවටකම් කරමින් දිය රැළි අතර පිහිනද්දී මා කලේ මුහුදු රළ වෙරලේ ගැටෙන ඉස්ව්වේ වාඩිවී මාගේ දෙඅත් මුහුදු වැලි අතරට යට කර සඟවාගෙන නිසලව අහස දෙස බලා සිටීමයි.
සයුරු රළ හා ගෙවෙන ඒ මොහොත මට කවදාකවත් අමතක නොවේ. මුහුදු රළ පෙරළි විත් මගේ මුළු ගතම වසාගෙන වෙරලේ සැතපෙන්නට විය. මා අතපය දිග හැර මගේ සිරුරට වඩාත් හොඳින් රළ පහර විඳ ගැනීමට ඉඩ හලෙමි. රළ මෙතරම් දඟකාර මන්ද?

වරෙක මාහා අමනාප වූසේ මා පැත්තකට තල්ලු කර දමයි. විටෙක මා බදා ගනිමින් මා ගතේ සෑම අඟලක්ම අනුරාගයෙන් පිරිමදී. තවත් වරෙක මා තෙරපාගනිමින් ගත සිප ගනී. සැබැවින්ම මේ මොහොතේ මා සයුරු රළ හා රමණයේ යෙදෙමින් සිටින්නාසේ මට හැඟෙන්නට විය. රළු මුහුදු රැල්ලට මා ගත හා එක්වන්නට ඉඩ හැර මම නිහඬව වෙරල මත වැතුරුනෙමි. තමන් ආදරය කරන  පිරිමි ආත්මයක් හා එක් වීමේ ඒ අනුරාගි අත්දැකීම සයුරු රළ මට අපූරුවට කියා දුන්නේය.

ඒ එදවසය....

මගේ ගෙළ පිටුපසට දැනුන උණුසුම් හුස්මක පහසින් මම ගැස්සී පියවි ලොවට ආවෙමී. මා අනුමාන කල ලෙසම ඔහුගේ දෙඅත් මා බඳ වටා ලතාවකට එතුනි.. මගේ කන් පෙති වලත් ,ගෙලෙහිත් තෙත් කොණ්ඩය අතරත් ඔහේ ඇදෙන ඒ උණුසුම් දෙතොල් පහසට මා අපමණ ඇළුම් කෙරුවෙමි. ඒ දෙතොල් මා ගතේ අනුරාගී අඟුළු හරින යතුරක් වැනිය.. තොල් පහස ලබන වාරයක් පාසා මාගේ හැඟීම් විවෘතවී දෝරේ ගලා යන්නට පටන් ගනී.

"මොනවද මුහුන දිහා බලාගෙන කල්පනා කරේ?"

මා උරහිසේ නිකට රැන්දූ ඔහු හඬ අවදි කලේය..

"ම්ම්ම්ම්ම්....... ගොඩාක් දේවල්. දැන ගන්න ඕනද?"

" එපා එපා.. ඔය ඉවරයක් නැතිව කියවන තොල් දෙකට අද නිවාඩු දෙමු..  අද ඒ වලට වෙන වැඩක් තියෙනවා."

"ඒත් අහන්නකෝ. අර බලන්න. හඳ තව ටිකක් මුදුනට ආවම මුහුද කොච්.....ච....අහ්!"

මවිසින් කියන්නට කැටි කරගත් වදන් සියල්ල ඔහුගේ දෙතොල් අතර හැංගී ගියේය. තවත් වදනකට තබා හුස්මක් ගත්තට පවා මගේ දෙතොල් මට අයිති නැති විය. මගේ මුළු ජීවියම දෙතොලින් උරා බොන්නට ගත් ඔහුගේ ඒ රළු පහස අභියසදී ගත පන නල සිඳී මම ඒ දෑත් වලටම කඩා වැටුනෙමී. මේ මා සිපගන්න ලැබෙන අන්තිම මොහොත මෙන් ඔහු නොනවත්වා මා සිපගනිමින් සිටී.

ඔහුගේ වතට බරවූ සැනින්ම කුරුළු පිහාටුවක් මෙන් සැහැල්ලුවෙන් මා දෝතට වඩා ගත් ඔහු එතෙක් අප සිටි සඳළු තලයෙන් නික්ම නිදන කාමරයට පිය නගන්නට විය. මම ඔහුගේ ගෙල වටා මගේ දෑත් වලින් බදා ගෙන අවසන් වතාවට යළිත් ඔහුගේ උරහිස් ඉහළින් එබී මුහුද දෙස බැලුවෙමී......

Thursday, September 23, 2010

සිහින දකින්නියගේ විකාර සටහන


ලෝකය එකම විකාරයකි. මට සිතෙන්නේ එහෙමය. රිදි තිරයෙන් පොත් පුවත් පත් වලින් කතන්දරවලින් සුන්දර ලොවක් මවමින් එහෙව් වූ ලෝකයක ජීවිත් වීමට ආසා කරවමින් දිනෙන් දින අප පැතුම් සුනු විසුණු කරමින් අපව කටුක සත්‍යයේ ජිවත් වෙන්නට ඉඩහැර මේ ලෝකය කුරිරු සතුටක් ලබයි. ඉන් සමහරෙක් පමණක් සත්‍ය තේරුම් ගෙන එයින් මිදේ.. සමහරෙක් සත්‍ය නොදැනම නොලැබෙන දේ කෙරෙහි බලාපොරොත්තු පොදි බැදගන ජිවිතය ගෙනයයි.. මා වැනි සමහරෙක් සත්‍ය තේරුම් ගෙනද ඉන් මිදීමට නොහැකිව සැබෑ නොවෙනා සිහින ලෝක වල ජීවත් වේ.
මම සිහින මැවීමට උපන් හපනෙක්මි. නිදා නොනිදා වුවද මට සිහින මැවිය හැක. ශරීර කෘතය නිම කිරීමට ගියද, නානකාමරයේ වතුර මල යටද, බසයක කවුළුවක් ආසන්නයේ අසුනක්ද මට සිහින මැවීමට තෝතැන්නක් විය.කම්මුගේ අත ගසා ගෙන හිස ඇළ කළ සැනින් මගේ කුඩා හිස්ගෙඩිය සිහින වලින් පිරීයයි.
වරෙක මා හුඟ කලක් තිස්සේ නොළඳ මව් උකුලේ සුවෙන් සැතපෙමි. වරෙක මා එඩ්වර්ඩ් කලන්ගේ තුරුලේ ඒ දෙතොල් පහස විඳිමින් සිටිමි. වරෙක මා ස්කූටි පෙප් රියක නැඟි කුරුල්ලෙකුසේ කොල්ලන්ද පරදවමින් මහපාර දිගේ ඇදී යයි..


සිහින නම් එමටය. සැබෑ වුවහොත් පුදුමය. සැබෑ නොවුනත් ඒ සිහින මියයායුතුද?
නැත. මාගේ සිතේ නැඟුන සාමාන්‍ය අසාමාන්‍ය ඒ සිහින බලාපොරොත්තු කිසිවක් මියයාමට මට ඉඩ දිය නොහැක. එහෙත් හැම සිහිනයක්ම එකතු කර මගේ කුඩා හිස් ගෙඩිය පුපුරවා හරින්නට මට උවමනා නැත. එහෙයින් මා දුටු සිහින මම මෙසේ සටහන් කරමි. කවදා හෝ ගූග්ල් සර්වරයට බර වැඩිවී මේ සටහන් දොට්ට දමන තුරු ‍මගේ සිහින මෙහි සැරිසරනු ඇත.
මගේ සිහින කියවන ඔබට සිනා නැගෙනු ඇත. දුක සිතෙනු ඇත. තරහා යනු ඇත. අනුකම්පා සිතෙනු ඇත. තවත් බොහෝදෑ සිතෙනු ඇත. මම වෘත්තීමය ලියන්නෙකු නොවේ.. ඉඳින් මගේ ලියමනෙහි දහසක් වැරදි ඔබට දැකිය හැකි වේවි. මම මගේ වචන කෙරෙහි සැළකිලි මත් නොවෙමි. මගේ ව්‍යාකරණ වල නිවැරදි බව ගැන මට වගක් නැත. උක්ත ආක්‍යාත සම්බන්ධය මට වැඩක් නැත.කරුණාකර මාව නිවැරදි කිරීමට උත්සහ නොගන්න. මේ මමය. අවසානය දක්වා මා මා ලෙසම සිටීමට කැමැත්තෙමි. හැකිනම් පමණක් මා සමඟ මගේ සිහින විඳින්න.